In de wachtkamer

Dinsdag 18 oktober in een wachtkamer zat er een kleine jongen en zijn moeder naast me. Het mannetje was denk ik een jaar of acht oud. Hij moest net als alle andere mensen in de wachtkamer wachten tot hij aan de beurt was, maar voor iemand van die leeftijd is het toch net iets moeilijker dan voor volwassenen. Gelukkig lag er wel speelgoed, die had hij dan ook snel gevonden en ging ermee spelen. Bijna al het speelgoed wat er lag heeft hij wel in zijn handen gehad. Overal speelde hij even mee en legde het dan weer weg om het volgende te pakken. Tegelijkertijd zag je aan hem dat hij steeds ongeduldiger werd en niet helemaal begreep waarom hij moest wachten en niet meteen door kon lopen. Dat hoorde je aan de vragen die hij aan zijn moeder stelde: ‘Hoe lang duurt het nog mam, schiet ze een beetje op?’. Ook zag je dat aan hoe hij met het speelgoed om ging, gehaast en hij had alles in zijn handen gehad en niets was meer goed genoeg. Na verloop van tijd vroeg hij aan zijn moeder bij welke deur ze moesten zijn en daar liep hij naartoe. Bij de deur ging hij staan kijken en luisteren of hij nog mensen hoorde praten en of ze aan het afronden waren, zodat hij eindelijk aan de beurt was. Zijn moeder riep hem terug en dat was het moment waarop zijn wachten beloond werd en hij aan de beurt was.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s